Φίλοι και συνεργάτες μοιράζονται
στιγμιότυπα από την κοινή τους ζωή

Ευγενία Ξανθοπούλου-Ανδρουλάκη
Αθήνα
"Ο δικός μου Βασίλης"

Αναμνήσεις από… διηγήσεις της μητέρας μας.

Δράμα 8 Απριλίου 1951. Στο σαλόνι του σπιτιού, στην αγκαλιά του πατέρα μας, περίμενα και εγώ τη γέννησή του. Γεννήθηκε ο μικρός Βασίλης. Χαμόγελα, ευχές και κεράσματα.

Οι Αναμνήσεις μου

Εικόνες… φωτογραφίες από χαρούμενες oικογενειακές στιγμές. Τα πρώτα παιχνίδια στο παιδικό μας δωμάτιο, στη γειτονιά, στο βουνό και στη θάλασσα.

Αγόρι ζωηρό, παιδί με ανησυχίες και ερωτήσεις. Επίμονες ερωτήσεις, στις Κυριακάτικες βόλτες με τους γονείς μας, μαθηματικού και γενικού ενδιαφέροντος. Ξεχώριζε για την ώριμη σκέψη του. Θυμάμαι τον πατέρα μας να αναφέρει περήφανος τα επαινετικά λόγια του δασκάλου των δύο τελευταίων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου. Λόγια που επαληθεύτηκαν.

Ο μικρός Βασίλης μεγάλωνε και ήταν πάντα το “καλό παιδί”, ο “καλός μαθητής” και το “καμάρι” μας. Με τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Λύκειο και οι πρώτες διακρίσεις. Χαρακτήρας και μαθητής Άριστος. Βαθμός Απολυτηρίου Είκοσι (20). 1ο Πανελλήνιο Βραβείο Πρακτικής Κατεύθυνσης Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας έτους 1969.

Φθινόπωρο 1969. Εισαγωγή με τη μεγαλύτερη Πανελλήνια βαθμολογία στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Α.Π.Θ. Χαρά και ικανοποίηση στην Οικογένεια. Πόσο περήφανη ένιωσα, για τον αδελφό μου, στην τελετή Ορκωμοσίας Πρωτοετών.

Ιούλιος 1973. Νέα Ορκωμοσία. Αποφοίτων τώρα. Στρατιωτική θητεία και αποστολή αιτήσεων σε Πανεπιστήμια της Αμερικής. Πολλές οι θετικές απαντήσεις για υποτροφία. Επιλογή του Πανεπιστημίου του Chicago.

Φθινόπωρο 1974. Αναχώρηση για Αμερική. Πολλές οι ανησυχίες μητέρας και αδελφής. Μα περισσότερες οι χαρές για την εκεί πρόοδό του.

1980. Επιστροφή στην Ελλάδα στο Α.Π.Θ. Κοινή διαβίωση με την οικογένειά μου και την μητέρα μας. Χρόνια Ευλογημένα για όλους.

Με την εκλογή του το 1982 στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ξαναβρεθήκαμε.

Έκδοση του “Περί Αστέρων και Συμπάντων”.

Πολλές και ωραίες οι αναμνήσεις εκείνης της εποχής στο νησί.

Στοργικός γιος, αδελφός και θείος.

Ηράκλειο 27 Νοεμβρίου 1990. Ένα βόλι και… το τέλος μιας “Ζωής”. Μιας “Ζωής” σχετικά μικρής σε διάρκεια. Μιας “Ζωής” που άφησε το “Στίγμα” της.